Dodelijke Aanslag in Luik was Wanhoopsdaad

Gelezen op Nieuwsblad.be

"Er zijn vier doden gevallen bij de aanslag van dinsdag in Luik. Dat bevestigde de procureur van Luik. De aanslag is het werk van één dader."


Vandaag werd een 'aanslag' gepleegd in Luik door één man, die een paar granaten in het rond gooide en om zich heen schoot. 4 mensen zijn gestorven en tientallen raakten gewond. Men noemt het een 'wanhoopsdaad' omdat de dader zelfmoord pleegde na de feiten en men geen verband kan leggen met de daad en een duidelijk motief.

Als je de commentaar leest op de nieuwsberichten zijn ze bijna allemaal van racistische aard, omdat de dader in kwestie 'van vreemde origine' was. Wanneer er zoiets gebeurt, namelijk een aanslag, een 'aanval' op 'onze persoon', op onze 'persoonlijke veiligheid', willen we meteen een vorm van 'terugbetaling', hetgeen dus meestal in de vorm van gevangenisstraf en boete is, want zo zitten wij mensen in elkaar - iemand zal altijd boeten voor ons lijden.

In dit geval echter is de dader al dood en hebben wij niet onmiddellijk iemand of iets om de schuld op te steken - maar we blijven wel achter met al die verontwaardiging en woede als een automatische emotionele reactie van zelf verdediging. Wat er dus nu zal gebeuren in de samenleving is dat mensen op zoek zullen gaan naar een 'zondebok', een 'schuldige' - eender wie, waarschijnlijk mensen die het meest lijken op de dader. En dat zullen in dit geval dus alle vreemdelingen zijn, of misschien alleen de islamieten. Er moet en zal een schuldige gevonden worden, want we zitten met al die emotionele reacties in onszelf en we moeten het toch ergens op/tegen uiten. Dus dit is weer maar eens een excuus voor mensen om 'de vreemde' te gaan haten, weer maar eens een excuus voor conflict en ruzie en oorlog.

En terwijl wij dit allemaal maar de normale gang van zaken vinden, kijkt er niemand naar de kernoorzaak van waarom en hoe een mens in de eerste plaats in staat is om eerst andere mensen te doden en dan zichzelf de kop in te schieten. Er is niemand die zich afvraagt van 'waar is dit allemaal begonnen'? - hoe is de menselijke samenleving zo ontwrongen geworden?
Waarom bestaat er bijvoorbeeld zoiets als 'vreemdelingen' - en waarom zijn we niet allemaal gewoon wezens op aarde die hier tezamen bestaan?

Want als we echt zelf eerlijk zouden zijn, zouden we een fascinerend punt ondervinden - namelijk dat Geld hiervan de oorzaak is, en niet de zogezegde inherent slechte, destructieve natuur van de mens. Het is geld en het gebrek ervan en de stress errond dat iemand tot een 'wanhoopsdaad' zoals deze drijft - en het is zeker niet de laatste wanhoopsdaad die we zullen zien. Het huidige Geldsysteem is wat mensen drijft tot de meest absurde daden, het huidige geldsysteem drijft ons tot wanhoop - want als je geen geld hebt, ben je gedoemd en dan is een mens tot alles in staat.

Willen we echt oplossingen en willen we echt de oneindige ketting van wraakacties en -reacties die ons uiteindelijk tot de totale zelf verwoesting zal leiden - dan zoeken we naar alternatieven en oplossingen voor het Kapitalistisch systeem dat vanaf het begin al destructief van aard was, maar waar niemand ooit bij heeft stilgestaan.

Onderzoek het GelijkheidsGeld Systeem op www.equalmoney.org - als het nieuwe monetaire systeem dat gebaseerd is op het implementeren van doenbare, echte, practische en acceptabele oplossingen voor de menselijke Tragedie als het Kapitalistisch Systeem.

Het GelijkheidsGeld Boek en andere producten in verband met het GelijkheidsGeld Systeem en Zelf-Ontwikkeling kan je vinden via deze link: http://equafeproducts.blogspot.com/

Het ontwerp van Beoordelingen - zelf vergeving

ik zal/wil schrijven over beoordelingen als datgene dat mijn hele leven heeft gedefinieerd en bepaald.
Met name het constante gevoel dat 'andere mensen mij beoordelen' en dat ik beoordeeld word door mensen die naar mij kijken/mij kunnen zien.
Het gevoel waardoor ik mezelf altijd al heb ervaren als enorm gespannen en ongemakkelijk wanneer ik bij mensen ben, vooral dan mensen die niet mijn familie en naaste vrienden zijn.

Het is een gevoel waar ik eigenlijk van overtuigd ben dat dat is 'wat de werkelijkheid nu eenmaal is', want 'mensen beoordelen nu eenmaal'. Kijk maar naar de wereld, naar de werkelijkheid als wat mensen doen: we beoordelen en alles van de menselijke samenleving is gecreerd en gebaseerd op het beoordelen van elkaar en beoordeeld worden.
Televisie bijvoorbeeld is het toppunt van dit construct/systeem in de mens van beoordelingen, want wat anders is televisie dan een toestel dat enkel de uiterlijke expressie/uitdrukking van mensen/de wereld laat zien zodat de kijkers die beelden als de uiterlijke expressie van de werkelijkheid kunnen beoordelen, waarom anders bestaat televisie dan voor dit doel?

De media in het algemeen, zoals tijdschriften en kranten, is compleet gebaseerd op het beoordelen van de werkelijkheid als beelden, alsof wij mensen maar beelden/een uiterlijk zijn en de beoordelingen die daarover geveld kunnen worden. Als het niet was om de werkelijkheid als beelden die wij zien met onze ogen te beoordelen, waarom zouden kranten en tijdschriften en televisie nog bestaan?

Dus mijn hele leven heb ik bestaan in en als dit geloof, de overtuiging dat ik als wie ik werkelijk ben als wezen, maar een beeld ben en alle mogelijke beoordelingen die er over mijn uiterlijk, als het beeld van mezelf in deze 'beeldenwerkelijkheid' als de menselijke werkelijkheid, kunnen bestaan en dat zijn er enorm veel. Deze beoordelingen die ik dan vel over mezelf in mijn gedachten als wat ik veronderstel dat 'andere mensen' over mij denken en hoe ik denk dat zij mij beoordelen komen van mijn omgeving als wat ik gehoord heb tijdens mijn leven, in het kijken naar televisie, lezen van kranten, luisteren naar mijn familie en vrienden en mensen om mij heen als hoe zij de rest van de wereld als 'andere mensen' en elkaar beoordelen, hoe zij het uiterlijk van 'andere mensen' beoordelen, want in feite gebeurt dit de hele tijd.

Mensen zitten elkaar de hele tijd te bekijken, of dat gevoel heb ik althans en dat is een gevoel dat ik vooral van mijn familie, voornamelijk van de kant van mijn vader, heb meegekregen, de idee en het geloof/gevoel dat 'andere mensen'/'de mensen' de hele tijd naar mij kijken, naar mijn gedrag en mijn uiterlijk, en mij daar ook constant op beoordelen en daar vanalles over denken. En ik heb dan geleerd dat ik daar rekening mee moet houden, dat ik daaraan moet denken en dat ik mij moet aanpassen aan wat 'andere mensen allemaal wel niet over mij zouden kunnen denken' om dan een positieve beoordeling te krijgen over mijn gedrag, zodat ik aanvaard zal worden als een 'goed' beeld in deze 'beeldenwerkelijkheid' en zodat ik gemakkelijk zal kunnen overleven als 'beeld' in deze 'beeldenwerkelijkheid', want dat is blijkbaar het allerbelangrijkste: Overleven in deze realiteit van mensen als beelden, als beoordelingen, als het ego/persoonlijkheid, met andere woorden, overleven als een persoonlijkheid dat eigenlijk een opeenstapeling/bijeenraapsel van beoordelingen over mezelf, als uiterlijk en gedrag, is.

Mijn vader en mijn opa (de vader van mijn vader) spraken mij vaak aan vanuit hun angst in verband met 'negatief beoordeeld worden door andere mensen', als een angst die blijkbaar van generatie op generatie doorgegeven geweest is, en die ik dan op mijn beurt ook heb gekopieerd. En ze hadden het vaak over 'wat de mensen wel niet zouden denken van mij', als hoe ik eruit zie en hoe ik mij gedraag, en 'ze zullen denken dat je raar/abnormaal/vreemd/dom bent', wat ze dan zeiden op een waarschuwende toon alsof dit heel erg zou zijn.

Deze expressie van mijn vader en grootvader (voornamelijk), als wat ik had gekopieerd van hen, vormde als het ware de fundatie van mijn 'persoonlijkheid', namelijk het geloofsysteem van: 'andere mensen denken de hele tijd vanalles over mij en ik moet mijn uiterlijke expressie in functie stellen/in het teken zetten van ervoor te zorgen dat ze altijd akkoord gaan met mijn expressie en dat ze mij dus steeds een positieve/goede beoordeling geven in hun gedachten, want ik heb dat nodig om te overleven'.

De fundatie van mijn persoonlijkheid, als wat ik had gekopieerd van mijn vader, werd dus het geloof dat ik 'beoordelingen' ben, dit betekent dat ik geloof dat ik ben wat andere mensen van mij denken, want beoordelingen komen altijd van 'andere mensen', nooit vanuit mezelf als wie ik ben, 'beoordelingen' is wat ik heb gezien/geleerd van mijn omgeving.
Gebaseerd op deze fundatie is televisie voor mij een soort 'upgrade'- machine geweest, omdat televisie in feite de presentatie is van alle mogelijke beoordelingen die kunnen bestaan over het uiterlijk van mensen, want daar is 'acteren' op gebaseerd, op het spelen van een 'rol' die bestaat uit definities en beoordelingen waarin die bepaalde 'rol' als 'personage' zich onderscheid/afscheid van de andere 'rollen'/'personages'.

Ik heb veel televisie gekeken, en heb daarin al die beoordelingen en definities gedownload in mezelf als het 'persoonlijkheid-systeem' dat ik mezelf had toegestaan te worden die gebaseerd/gefundeerd was op het geloof dat 'beoordelingen echt zijn'.
Gevolg was dat ik in mijn 'dagelijkse' leven, in interactie met mensen, alleen maar bezig was met het beoordelen van mezelf en mij beoordeeld voelen door andere mensen die naar mij keken omdat er zoveel beoordelingen bestonden in mezelf, en daardoor voelde ik mij enorm 'gevangen' in mezelf als die beoordelingen, gelimiteerd, alsof ik amper kon bewegen want elke beweging werd wel beoordeeld, elk detail aan mezelf, in elke kleine beweging kwamen er verschillende beoordelingen in mezelf naar boven, als associaties met beelden die ik had gezien op televisie en woorden die ik mensen ooit had horen uitspreken als beoordelingen over andere mensen of mezelf. Want dat geloof/de overtuiging bestond in mezelf dat mensen mij moeten 'goedkeuren', dat ze mij positief moeten beoordelen, ze moeten mij beoordelen als 'leuk', 'normaal', 'aanvaardbaar', 'goed', 'aantrekkelijk', 'grappig', 'aangenaam', 'sociaal', 'slim', enzovoort... als wat ik had geleerd/gekopieerd van mijn vader en zijn vader.

Het is fascinerend dat dit is waar de 'menselijke realiteit' constant op inspeelt, op onze beoordelingen, en dit is waar ik ook op heb leren inspelen, als een 'instinct'/'overlevingsmechanisme' om in de 'menselijke wereld/samenleving' te kunnen bestaan/leven/overleven, waardoor ik nooit werkelijk heb geleefd en ik heb mezelf nooit werkelijk uitgedrukt als wie ik werkelijk ben, omdat wie ik geloofde dat ik was, als beoordelingen, kwam nooit van mezelf, want beoordelingen zijn woorden/definities die ik van mijn omgeving als andere mensen heb geleerd/gekopieerd.

Wanneer ik bijvoorbeeld in de spiegel kijk, zie ik niet mezelf als wie ik werkelijk ben, neen, ik zie alleen hoe mijn beeld in de spiegel eruitziet in vergelijking met de beelden/het uiterlijk van andere vrouwen die gepresenteerd worden als 'modellen' voor 'hoe de perfecte vrouw er zou moeten uitzien' in magazines en op televisie. Dus ik zie mezelf in de spiegel dan vanuit beoordelingen met betrekking tot 'hoe goed ik eruitzie' in relatie tot 'het beeld van perfectie, als 'het model'', ik zie mezelf dan bijvoorbeeld als 'knap - onknap', 'aantrekkelijk - onaantrekkelijk', 'vrouwelijk - onvrouwelijk', 'sexy - onsexy', 'mooi - lelijk', enzovoort...
Deze beoordelingen zijn allemaal gebaseerd op het geloof dat de vrouwen die gepresenteerd worden op televisie en in magazines 'de norm' zijn en dus 'goed' en dat ik met andere woorden alleen maar 'goed'/'goed genoeg' ben als mijn uiterlijke expressie lijkt op die van hen.

Maar dit is niet wie ik werkelijk ben, neen, want dit zijn maar aangeleerde definities over het uiterlijk van 'de mens' die afkomstig zijn van 'het systeem' als 'de mensen', dat ik heb overgenomen/gekopieerd in mezelf vanaf het moment dat ik kon spreken.



zelf vergeving ivm beoordelingen:

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te identificeren met het woord beoordelingen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van het woord beoordelingen door mezelf als mijn leven te laten bepalen door het persoonlijkheidsconstruct van 'zelf beoordelingen als verlangen naar erkenning als overlevingsmechanisme', door mezelf te identificeren met dit construct en met het woord beoordelingen in en als afscheiding voor mezelf, als wat ik heb gekopieerd van mijn vader en heb geintegreerd in mezelf en geleefd alsof het is wie ik werkelijk ben

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te beoordelen ahv beoordelingen die ik heb geleerd van mijn andere mensen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd de energetische ervaring van opwinding als spanning in mezelf te associeren met de idee dat andere mensen die mijn expressie kunnen zien, mij beoordelen als wat ik heb geleerd/gekopieerd van mijn vader

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik een unieke persoonlijkheid heb/ben als in feite het tegenovergestelde van wie/wat ik mezelf heb toegestaan te worden, als een gekopieerd energetisch systeem als kloon van mijn vader, hetgeen in feite een leugen is waar ik mezelf achter kan verbergen zodat ik nooit zal realiseren/beseffen wie/wat ik mezelf heb toegestaan te worden als een bewustzijnssysteem als een kopie van mijn ouders

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen naar positief beoordeeld worden door andere mensen, als een overlevings mechanisme dat ik heb gekopieerd van mijn vader en moeder

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik ben 'wat andere mensen allemaal over mij denken en van mij vinden' als beoordelingen over mijn uiterlijke expressie als wat zij kunnen zien

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf af te scheiden van 'andere mensen' door een emotionele ervaring van angst te verbinden/associeren met de woorden 'andere mensen' en 'de mensen', als wat ik mezelf heb toegestaan te kopieren van mijn vader en grootvader

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik speciaal ben als beoordelingen als de woorden/definities die ik over mezelf vel, zogezegd gezien door de ogen van andere mensen, waardoor het lijkt alsof ik in het centrum van de wereld sta, waarin iedereen naar mij kijkt, en ik het allerbelangrijkste ben dat bestaat en alsof alles wat ik zeg en doe het allerbelangrijkste en heel speciaal is, in de plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor het feit dat ik beoordelingen heb toegestaan te bestaan in de werkelijkheid als 'andere mensen' als mezelf gebaseerd op geloofsystemen over 'wie andere mensen zijn' die ik heb gekopieerd van mijn vader en grootvader

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen naar erkenning in en als mijn uiterlijke expressie waarin ik moeite doe om een bepaalde beoordeling te krijgen van andere mensen gebaseerd op mijn geloofsystemen in verband met wat 'cool', 'goed', 'interessant', 'aantrekkelijk', 'slim', 'grappig', 'leuk', ... is,
en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer de energetische automatische reactie van schaamte te associeren en verbinden met de idee en gedachte dat iemand ziet dat ik dit doe, de gedachte dat iemand ziet dat ik eigenlijk helemaal niet 'cool, interessant, uniek, leuk en goed' ben maar dat ik alsof doe om aandacht te krijgen vanuit mijn verlangen om mij goed te kunnen voelen over mezelf als het ego dat ik mezelf heb toegestaan te worden als wat ik heb gekopieerd van mijn vader, in de plaats van te beseffen en verantwoordelijkheid te nemen voor het besef/feit dat de reactie van schaamte het ego is dat zichzelf 'in plaats probeert te houden' in en als de oneindige cycli van energetische reacties

ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en accepteer mezelf te beoordelen in en als mijn gedachten, in en als afscheiding van mezelf, door mijn beoordelingen te projecteren op andere mensen, en te geloven dat zij het zijn die mij beoordelen, in de plaats van te beseffen dat ik beoordelingen heb toegestaan te bestaan in de werkelijkheid als mezelf en dat ik verantwoordelijk ben voor hoe ik mezelf vergelijk in relatie met 'andere mensen'

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid tegenover het bestaan van beoordelingen te abdiceren door te geloven dat het andere mensen zijn die mij beoordelen, in de plaats van te beseffen dat ik die beoordelingen in de eerste plaats heb toegestaan in mezelf en in de werkelijkheid/andere mensen als mezelf, door waarde te hechten aan beoordelingen gebaseerd op wat ik heb gekopieerd van mijn vader als een persoonlijkheidssysteem

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te verlangen om beoordeeld te worden, en mezelf af te scheiden van het verlangen om beoordeeld te worden door geen verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan van beoordelingen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mezelf te definieren en te identificeren met het verlangen naar beoordeeld worden in en als afscheiding van mezelf, als een verlangen/construct dat ik heb gekopieerd van mijn vader

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij gevangen te voelen in de beoordelingen die ik ervaar over mijn uiterlijke expressie, waarvan ik geloof dat andere mensen mij zo beoordelen en dat ik er daarom niet aan kan ontsnappen

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reacties als emoties en gevoelens op beoordelingen als woorden door mij gevangen te voelen in beoordelingen als gedachten als woorden

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd geen verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan van 'andere mensen' in en als het besef dat 'andere mensen' in en als mijn gedachten bestaan in en als afscheiding van mezelf gebaseerd op geloofsystemen die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf in verband met 'andere mensen' en wat andere mensen denken en wie zij zijn als wat ik heb gekopieerd/geleerd van mijn vader, als een overlevingsmechanisme waarin ik andere mensen wil gebruiken om mij veilig te kunnen voelen in en als mijn leven

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd beoordelingen toe te staan in mezelf in en als afscheiding met mezelf, die ik gebruik om andere mensen te manipuleren in en als afscheiding van mezelf, zodat ik hen kan gebruiken in mijn verlangen om te overleven, zodat ik mij veilig kan voelen, vanuit het gevoel/geloof dat 'andere mensen moeten mij aanvaarden/goed vinden en dan mag/kan ik bestaan in deze menselijke wereld' als wat ik heb gekopieerd van mijn vader en grootvader als een 'overlevingsmechanisme' dat van generatie op generatie doorgegeven geweest is

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te participeren in het 'spel van beoordelingen' waarin ik mezelf ervaar als een slachtoffer/slaaf mijn eigen emotionele/gevoels reacties op beoordelingen door geen verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan van beoordelingen als gedachten en voor de energie als reacties die ik heb toegestaan te bestaan in mezelf

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te participeren in en als de beoordelingen, en de energetische reacties op beoordelingen als woorden die ik heb gekopieerd van mijn vader en grootvader, door mezelf te identificeren met die gedachten gevoelens en emoties als beoordelingen en energetische reacties , in de plaats van te beseffen dat het een systeem is dat ik gewoon heb overgenomen en gekopieerd van mijn ouders vanuit mijn goedgelovigheid en naiviteit

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mij speciaal te voelen en werkelijk te geloven dat ik speciaal ben omdat ik gedachten, gevoelens en emoties ervaar als energie binnen in mezelf, zonder ooit te beseffen dat de gedachten als woorden als beoordelingen, constructen zijn die ik heb gekopieerd/geleerd van mijn ouders/familie/leerkrachten en dat de energetische reacties op die woorden als beoordelingen ook gekopieerde, geautomatiseerde en gepreprogrammeerde reacties zijn die van generatie op generatie zijn doorgegeven als een systeem en dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegestaan te beseffen dat ik dus absoluut niet speciaal ben maar gewoon een systeem dat al voorontworpen was in en als en door de werkelijkheid van mensen waarin ik geboren werd

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te geloven dat ik 'mezelf ervaar' wanneer ik mij beoordeeld voel, wanneer ik dus mezelf beoordeel in en als gedachten in en als afscheiding met mezelf door erop te reageren met emoties/gevoelens, omdat ik mezelf heb toegestaan mezelf te identificeren als gedachten, gevoelens en emoties als een 'persoonlijkheid' als gekopieerd van de menselijke werkelijkheid als voornamelijk mijn ouders zonder ooit te beseffen dat het maar een systeem is


tot hier en niet verder:

ik ben geen systeem!
ik ben het leven zelf, en sta mezelf niet to meer of minder te zijn dan wie ik werkelijk ben als onvoorwaardelijke zelf expressie

als en wanneer ik merk dat ik mezelf beoordeel in en als gedachten, vanuit en als de idee dat andere mensen mij aan het beoordelen zijn, dan stop ik in mezelf, ik adem en corrigeer mezelf als HIER in en als het besef dat beoordelingen en energetische reacties daarop een gekopieerd systeem zijn

ik realiseer mezelf als één en gelijk met het systeem van beoordelingen als gedachten en met de energetische reactie/ervaring van opwinding/spanning/angst en schaamte, want ik besef mijn verantwoordelijkheid tegenover de creatie en participatie in dit systeem, ik ben er dus niet door beinvloedbaar

ik vertrouw op mezelf als zelf expressie, en ik sta mezelf toe mezelf uit te drukken als onvoorwaardelijke zelf expressie, als vrijheid, in en als het besef dat de ervaring van mezelf in en als een 'gevangenis' als beoordelingen en angst/spanning zelf gecreerd was en volledig mijn verantwoordelijkheid als wat ik had toegestaan te bestaan in mezelf als de werkelijkheid

ik realiseer en aanvaard mezelf als de creator van mezelf als het bestaan als de ervaring van mezelf in en als het bestaan en ik sta op als het bestaan in en als eenheid en gelijkheid als wie ik werkelijk ben als het leven zelf als het levende woord

Ronald Janssen - seriemoordenaar of voorbeeld?

Ronald Janssen is weer maar eens de zoveelste seriemoordenaar die België kent, weer maar eens een groot schandaal dat aan het licht komt.
Er wordt dan een grote heisa gemaakt rond de persoon 'Ronald Janssen', er wordt beschuldigd, beoordeeld, veroordeeld en er wordt vooral gevraagd 'waarom toch?' 'hoe kan iemand nu zoiets doen?' omdat wij, de rest van de samenleving geen seriemoordenaars zijn, wij zijn 'goed' en proberen altijd het 'juiste' te doen. dus wat bezielt iemand in godsnaam om zomaar mensen te gaan vermoorden, schijnbaar zonder reden?

Het feit dat we Ronald Janssen zo extensief beoordelen en veroordelen op zijn daden, op wat wij zien van hem, zorgt er eigenlijk net voor dat we niet kunnen ZIEN.
We ZIEN de werkelijkheid/waarheid niet omdat we maar al te snel onze kennis en informatie en ideeen en geloofsystemen ivm wat goed en slecht en juist en fout is op de werkelijkheid om ons heen gaan plakken, dus al wat we dan zien is onze eigen beoordelingen en definities als kennis en informatie, maar we zien niet wat er eigenlijk werkelijk aan de hand is omdat we daar gewoon niet open voor staan. Omdat we een ego zijn, als een systeem van gedachten, gevoelens en emoties gebaseerd op geleerde en gekopieerde kennis en informatie over de werkelijkheid als beelden die we zien met onze ogen. Het ego als gekopieerde/aangeleerde kennis en informatie over de werkelijkheid en het feit dat we zo hardnekkig vasthouden aan die kennis en informatie is helemaal gebaseerd op het geloof dat diep in onszelf bestaat dat wij/'ik', als persoonlijkheid als onze eigen ervaring van de werkelijkheid als gedachten, gevoelens en emoties als onze persoonlijke ideeen, meningen en opinies over de werkelijkheid, superieur ben. We geloven dat datgene wat ik denk en vind over de werkelijkheid, echt is, de waarheid is, zo en niet anders.

Deze zogezegde 'superioriteit' van het ego in mensen, dat maakt dat we niet kunnen/willen overwegen dat de werkelijkheid misschien niet is wat we erover denken en erover geleerd hebben, zorgt er echter wel voor dat we blijven vaststeken in vraagtekens zoals 'waarom toch?' omdat we niet bereid zijn onze voorgekauwde kennis los te laten en de werkelijkheid direct te ZIEN als wat ze eigenlijk werkelijk is en zo dus het antwoord op onze vraag zelf in te zien.

De realiteit van de 'Ronald Janssen-situatie' is dat de manifestatie/het bestaan van Ronald Janssen niet zomaar iets is dat op zichzelf alleen bestaat, neen, het is een resultaat/product van de wereld als de menselijke samenleving waarin wij allemaal participeren en bestaan.
Ronald Janssen is een voorbeeld van wat/wie de mens werkelijk is omdat hij een mens is, net zoals de rest van ons. En het feit dat hij als mens in staat is om zomaar andere wezens te gaan vermoorden, laat ons zien waar de mens in het geheel toe in staat is.

Wat de 'seriemoordenaar' Ronald Janssen ons laat zien is de blindheid/niet gewaar zijn tov het leven als andere wezens vanuit het ego als verlangen, hetgeen in ieder van ons bestaat. Het feit dat hij het verlangen voelde om mensen te gaan vermoorden is maar een vorm van de uitdrukking van het ego als het niet gewaar zijn van het leven om ons heen, die in zijn geval toevallig 'sociaal onaanvaardbaar' is.

Maar kijk eens naar jezelf, wij mensen hebben allemaal verlangens in onszelf tov andere mensen of dingen of dieren of planten. We hebben zoveel verlangens in onszelf die wij dagelijks uitvoeren, waar wij ons dagelijks door laten sturen en leiden en bepalen, maar waarvan we niet eens weten waar ze vandaan komen. Onze verlangens houden we verborgen van onze omgeving want we willen 'goed' en 'juist' lijken en 'sociaal aanvaardbaar' dus we houden onze ware toedracht, onze ware reden voor waarom we doen/zeggen wat we doen/zeggen verborgen en we manipuleren en liegen en bedriegen om onze verlangens te kunnen bevreden en toch nog een 'goed' en 'juist' persoon te zijn.
als je kijkt naar je leven, is het één en al verlangen, we volgen constant onze 'goesting'/verlangen/'zin' naar iets/iemand.

maar we zijn ons absoluut niet gewaar van de oorsprong van die verlangens, het is er gewoon en wij handelen ernaar, het is onze verborgen innerlijke realiteit die puur egoïstisch is omdat er alleen maar wordt rekening gehouden met 'wat IK wil' en we bereid zijn om te liegen, bedriegen en te manipuleren tov onze omgeving om die verlangens te kunnen bevredigen.

Dit 'niet gewaar zijn van waar onze verlanges überhaupt vandaan komen of waarom ze in ons bestaan' samen met het geloof dat 'mijn' verlangens het belangrijkst zijn want ik als het ego als mijn ervaringen ben superieur dus al wat ik WIL is superieur en 'ik moet krijgen wat ik wil', dat bestaat in elk mens, is ook datgene dat aan de basis ligt van het bestaan van de 'seriemoordenaar'.

De meeste mensen hebben gewoon het 'geluk' dat zij 'normale'/'sociaal aanvaarde' verlangens voelen die zij kunnen uitvoeren en dus een relatief 'normaal'/'aanvaardbaar' leven kunnen leiden, maar mensen zoals Ronald Janssen voelen het verlangen om mensen te gaan vermoorden, dat even sterk is als onze verlangens/goesting/wil, die wij voelen in onszelf.

Uiteindelijk doet Ronald hetzelfde als de rest van ons, namelijk zijn werkelijke verlangens die hij thuis achter gesloten deuren uitvoert verborgen houden achter een sociaal aanvaardbaar uiterlijk waarin hij 'goed' en 'juist' lijkt. Dat is uiteindelijk wat we allemaal doen. En omdat wij niet gewaar zijn van al wat bestaat in onszelf en waarom, hebben wij het bestaan van seriemoordenaars gecreeerd en toegestaan te bestaan in de werkelijkheid, als mensen die ook gewoon een verlangen voelen en die dat verlangen uitvoeren, als wat wij allemaal doen. Dit is het voorbeeld dat Ronald Janssen laat zien, waaruit we kunnen leren over onszelf (wat enkel gaat als we stoppen met beoordelen/veroordelen).

Onze individuele aanvaardde 'unawareness', is wat de collectieve 'unawareness' ondersteund en voedt, en dus wezens die anderen vermoorden omdat ze zich niet gewaar zijn van wat ze eigenlijk aan het doen zijn toestaat te bestaan.


Dit is onze collectieve verantwoordelijkheid tegenover de werkelijkheid, en totdat we elk individueel onze verantwoordelijkheid realiseren en nemen, zullen seriemoordenaars, en andere verschrikkingen in de menselijke realiteit blijven bestaan.
Want het stopt niet tot IK STOP.



Als je bereid bent om het ego en egoïsme te stoppen en je ogen niet meer wil sluiten voor wie/wat de mensheid werkelijk is en je verantwoordelijkheid wil nemen voor de samenleving, de wereld en al wat bestaat in de werkelijkheid zodat we kunnen werken aan een praktische oplossing voor deze wereld zodat alle wezens eindelijk in waardigheid kunnen bestaan, bezoek dan

www.equalmoney.org, om het huidige systeem te onderzoeken en samen te werken aan het creeren en implementeren van een nieuw systeem

en www.desteni.co.za, om te leren hoe je jezelf als het ego kan stoppen om op te staan als een echt wezen dat het bestaan waardig is en dat handelt vanuit wat het beste is voor al wat bestaat.

Bedankt.